شبها چشمانم را می بندم سخت در خوابی فرو می روم که شباهتی عجیب به مرگ دارد ؛ خوابی که ابتدایش ارواح و جنیان خوش آمد گویان تازیانه می زنند مرا ،...
در امتداد کابوسهایم گرگ سفید ، وحشی و خشنی را می بینم که سخت دستانم را می فشرد
پنجه هایش روی صورتم نقشهایی می کشند زیبا اما دردناک
خون جاری شده از صورتم را به آسانی لمس می کنم ، فریادهای بی صدایم را می شنوم اما نمی شنوند !
در پایان هم موجی عظیم تمام وجودم را فرا می گیرد و با احساس خفگی از خواب بیدار می شوم ، به زندگی بازمی گردم که ای کاش خفه می شدم ای کاش … و باز روز از نو روزی از نو
صبح من در حالی آغاز می شود که اطرافم را موجوداتی فرا گرفته اند که انسان می خوانندشان ؛ جاندارانی دو پا ، وحشی تر و خون خوار تر از هر گرگ سفیدی ، جاندارانی که می خورند و می خوابند و نفس می کشند و می دوند و به زیر می کشند و می سوزانند و نابود می کنند و باز می خورند و می خورند و...
خون خوارند … آدم می خورند ... کاش هیچ وقت بیدار نمی شدم
شبی آرام ، بی احساس ، سرد و اندکی خاموش
پر از اما پر از افسوس
که ای شیواترین خاموش ، که ای کوچکترین فانوس ...
تو را می خواند امشب باز اذرائیل ؛ سرد و خشک و بی صدا
می آیی از آن سوی رویاها
که امشب آمده بی تو
پر از کابوس
می شوی خندان و خوشحال از رهایی ، از جدایی ، از رسیدن تا به دیروز و پریروز و ...
چشمها بسته به امید دگر خوابی پر از کابوس
و امشب باز من بیدار می خوابم پر از کابوس!
الان درست زمانیه که احساس نفرتم نسبت به همه به خصوص خودم از هر وقت دیگه ای بیشتر شده
الان درست زمانیه که بیشتر از هر چیزی و هر کسی نیاز به یه تیکه طناب دارم و یه جای با صفا
الان درست زمانیه که به وسعت خنگی و احمقی و بد شانسی و حماقت خودم بیشتر پی می بردم
الان درست زمانیه که اونقدر حرصم در اومده که حاضرم همه چی رو کنار بذارم و فقط و فقط از اول دیفرانسیل خر بزنم تا ثابت کنم از من خرتر وجود نداره
الان زمانیه که به خاطر باتو بودن دوباره دارم جواب پس می دم
ولی این دفعه به خودم جواب پس می دم به خود احمقم که فقط تو رو می خوام و بس
الان زمانیه که من زدم به سیم آخر و دارم چرت می گم
الان نمی تونم بفهمم و درک کنم این همه تغییر رو
دانشکده نفت آبادان یا مهندس کامپیوتر اونم از نوع IT اونم دانشگاه پیام گور ....
الان زمانیه که فقط و فقط می خوام بمیرم
و امروزپنجشنبه 14 شهریور 87 ، پر از کابوس
